Double robi z jednego nagrania wokal, który brzmi jak kilka zaśpiewanych ścieżek. Zamiast kopii z chorusem dostajesz cztery wirtualne warstwy (L1, R1, L2, R2) — domyślnie włączony jest pełny stack — a każda ma własny czas, wysokość, panoramę, głośność i formanty. Zewnętrzna para L1/R1 gra głośniej i szerzej (±90), a wewnętrzna L2/R2 ma lekko przesunięty formant (±0,3 półtonu) i inny strój, więc cztery głosy nie zlewają się w jeden. Humanize słucha sylab i przy każdej losuje nowe drobne przesunięcie czasu, stroju i głośności, jak drugi wokalista, który raz wchodzi trochę wcześniej, a raz później. Zmiana następuje tuż przed sylabą, więc spółgłoski zostają ostre, a dubel nie „flanguje” i nie buja jak tani chorus. Oryginał zostaje nietknięty w środku i bez opóźnienia — wtyczka nie dodaje latencji. Auto Gain ścisza wyjście dokładnie o moc dodaną przez duble, więc dubel nie „wygrywa” tylko tym, że jest głośniejszy — porównujesz szerokość i gęstość, a nie decybele (na wysyłce AUX możesz go wyłączyć). Clarity ścisza „s”, „t” i „k” w dublach, żeby tekst był czytelny, a Tone, Saturation i Low Cut nadają dublom własny charakter. Mono Safe i Width decydują, ile dubla zostaje w mono. Interwały do ±12 półtonów z zachowanymi formantami pozwalają dołożyć oktawę w dół pod refren albo chórki w kwincie. Wyświetlacz pokazuje scenę: warstwy jako punkty w panoramie i czasie (przeciągasz je myszą), żywą pozycję każdej warstwy, zakres humanizacji i strefę grzebienia. Obok goniometr, korelacja i strata w mono — od razu widać, czy dubel przetrwa na telefonie i w klubie. Pełny stack po zsumowaniu do mono traci ok. 1 LU i nie robi się z niego grzebień. Dla rapu, trapu, R&B i popu: od subtelnego dubla po szerokie hooki, ad-libsy i chórki.